Hissizleşmek ne fena.Zamanında onsuz olursam ölürüm herhalde dediğin adam,cidden onsuz olamayacağını anlayıp kendinden vazgeçtiğin anlar ve şimdi totalde koca bir hiç.Böyle resmine bakıyorsun eskilerden birkaç güzel anı çağrıştıran o sevimli suratı takınmış yine ama içini eritmiyor eskisi gibi.Diyorsun iyi hoş çocuktu ama değer miydi bu kadar şeye eşsiz benzersiz miydi de onca şeye katlandın.Her gece istisnasız dua ettin Allah'a ya unuttur ya bizi yine birlikte mutlu et diye.Ne bekliyordun Allah'tan da.O kadar yaşanan çirkin olaydan sonra nasıl mutlu edebilirdi bizi.Tabii ki de unutacaktım.Bir gün düşünmüştüm de sonra kendisine de demiştim sen benim ailemsin.Ailemi nasıl koşulsuz şartsız canım gibi seviyor,sahipleniyor nasıl vazgeçemiyorsam sen o'sun diye.Ne ara bu kadar hissizleştim peki o adama karşı.Nasıl bekledim usanmadan 2 yıl boyunca ilk ayrılan çift bizmişiz gibi.2 yıl boyunca beni bekle diyip beni umursamayan o adama inanıcaktım tabii.Bu alt yapıyı ben oluşturmadım.İnandırdı,inandım.O masum suratını yüzüme sevimli sevimli dikince aşık oldum,bağlandım.Sonra o masumiyetini kaybetti,bende onu..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder