Yarı'mız

Bir eşi olsun istiyor insan.Tam sevgili gibi değil ama tam arkadaş gibi de değil.Her şeyini anlatabileceği hep eğlenebileceği her şeyini dinlemekten zevk alacağı.O olsun,onunla da bunu yapabilelim diyebileceği.O olmadan olan ama onunla tam olan bir eşi.En yakın arkadaşından daha arkadaş.Trip atmaya kıyamayacağı ne olursa olsun ne yapmış olursa olsun arkasında dimdik durabileceği biri.Bazen çok yalnız hissediyor insan kendini.Biri dese ki üzülme ben varım burada, biri dese ben seni hiç bırakmam hiçbir şey yıkamayacak seni tüm dünya karşında dursa, o gücü bulabileceksin kendinde.Olay kadın erkek ilişkisi olmasın olay sen ne dedin ben ne dedim de olmasın sadece mutluluk olsun.Bazen bunu kaçırdığını hissediyorsun artık.Bazen yine inançla doluyorsun ama her zaman inancını yıkacak birileri mutlaka çıkıyor, bu kötü.Canım çok yanıyor böyle anlarda o şanslı insanlardan olmadığımı düşünüyorum.

Sırf o var diye mutlu olabilmek istiyorum bilmiyorum çok mu şey istiyorum?

Denge

Şu Dünya'da kedi kesen,güneşe,aya hatta havaya tapan insanları bile anlarımda inançsız insanları anlamıyorum.Anlamadığım gibi istemsiz olarak dikkate de alamıyorum gündelik hayatta.Evrendeki çekime inan ama inan be kardeşim.Şu dünyada yanlış yapıpta aynı yanlışı benim görmediğim bir hatam olmadı,ettiğim duanın hayrını şerrini gösterilmediği bir kabul edilmemiş dua'm da olmadı.Benim canımı ölesiye yakıp canımı yaktığı konudan sınanmayan olmadı.Hayır kendimi ulvi birşeymiş gibi göstermiyorum,adım gibi eminim ki sizin için, herkes için bu böyle.Sürekli eğitiliyoruz,sürekli yeni birşeyler öğreniyoruz farkında değil misiniz?

Benim dinim islam evet ama kalıbımı basarım sizin yaşadığınız müslümanlıkla aynı müslümanlığı yaşamıyorum.Din bireyi düzenler kısıtlamaz.Herkesin dininin kişiye özel olduğunu düşünüyorum.Ortak bir paydadan kendi yolumuzda ilerliyoruz;bir aile gibi.

Durduk yere yazmadık tabii ki.Az önce muhteşem bir ilahi adalete şahit oldum tüyler diken diken.

İlk onu kaybettim,sonra kendimi

Hissizleşmek ne fena.Zamanında onsuz olursam ölürüm herhalde dediğin adam,cidden onsuz olamayacağını anlayıp kendinden vazgeçtiğin anlar ve şimdi totalde koca bir hiç.Böyle resmine bakıyorsun eskilerden birkaç güzel anı çağrıştıran o sevimli suratı takınmış yine ama içini eritmiyor eskisi gibi.Diyorsun iyi hoş çocuktu ama değer miydi bu kadar şeye eşsiz benzersiz miydi de onca şeye katlandın.Her gece istisnasız dua ettin Allah'a ya unuttur ya bizi yine birlikte mutlu et diye.Ne bekliyordun Allah'tan da.O kadar yaşanan çirkin olaydan sonra nasıl mutlu edebilirdi bizi.Tabii ki de unutacaktım.Bir gün düşünmüştüm de sonra kendisine de demiştim sen benim ailemsin.Ailemi nasıl koşulsuz şartsız canım gibi seviyor,sahipleniyor nasıl vazgeçemiyorsam sen o'sun diye.Ne ara bu kadar hissizleştim peki o adama karşı.Nasıl bekledim usanmadan 2 yıl boyunca ilk ayrılan çift bizmişiz gibi.2 yıl boyunca beni bekle diyip beni umursamayan o adama inanıcaktım tabii.Bu alt yapıyı ben oluşturmadım.İnandırdı,inandım.O masum suratını yüzüme sevimli sevimli dikince aşık oldum,bağlandım.Sonra o masumiyetini kaybetti,bende onu..

Ne yapmış olabilirim?

        O zamanlar 9 milyon olan bir şehrin içinden annemle babam birbirini buluyor,aşık oluyor,herşeyi aşıp evleniyorlar bu bile büyük şansken bin tane olasılığın içinden pat ben oluyorum.20li yaşlarımın başlarında olmamdan sanırım her şeyi erteleyebileceğim bir zamanım varmış gibi pervasızca yıllarımı kullanabilceğimi sanırken pat diye kendime geldim.
      Bu benim tam 3.blogum.İstiyorum ki istediğim gibi yazabileceğim ,tüm metalardan uzak sadece benim kafamdan geçenlere ortak olacağınız adeta bir günlüğüm olsun.Hep mi deşifre olur bir insan.
      Size bir şey vaat etmiyorum.Burası benim alanım.İçimden geleni,içimden geldiği gibi aktarmak istiyorum.
       Benim olayım bir kahvelik.Bir kahve içiminde konuşulabilecek kadar derin,samimi ve koşuşturmacalı bir hayatım var.
       
       Yani diyorum ki bu kadar keyifli ve basit yaşarken şu hayatı.Ne yapmış olabilirim??