Herşeyi doğru yaptığımı ve güçlü olduğumu zamanlardı bundan 3 yıl öncesi.Sabah 7'den 5'e kadar özel ders veriyor derse giriyor akşam ders çalışıyor okula gidiyordum ve bununla aşırı gurur duyuyordum.Evet çalışmak güzel şeydi ve en önemlisi benim
,ailemin maddi durumum baya iyidi.Ben sadece tüm bunları ne kadar kendimi zorlayabileceğimi görmek kendimle gurur duymak için yapıyordum.Öyle burnundan kıl aldırmaz bir tiptim ki erkeklere karşı 21 yaşında henüz kimseyle çıkmamıştım.Sonra biriyle tanıştım ve beni çok sevdi,beni öylesine çok ve güzel sevdi ki vicdanımın sesini dinledim çok sevmek acınacak bir şeymiş gibi ve dedim 'insanların sevmesine saygı göster en azından bir dene'.Denedim,ilk başlarda o kadar çok muhabbet ettik ve bir şeyler paylaştık ki bir anda en yakın arkadaşım oluverdi sonra bende sevmeye başladım ve nihayetinde aşık oldum.Ama kendimi bırakmasını bilemedim.Deli gibi evlilik hayalleri kurmaya başladı basit ama sevgi dolu bir yuva hayali vardı ama benim evleneceğim adam zengin olmasına gerek yoktu ama hırslı olmalıydı,idealleri olmalıydı,kültürlü olmalıydı ve kıyı şeridi insanı olmalıydı.Bu sebeplerle ne zaman evlenince.. diye söze girse 'çok erken,bir düşünelim,bakarız' gibi heyecan ve heves kırıcı cümleler sarf ettim.Mutlu olur muydum evlenseydik maalesef hala cevabım evet.Ama benim hayallerim vardı.Hırsından ölen ben bu ikilemleri yaşarken soru işaretleriyle boğuşurken 3 kez ciddi bir şekilde ayrılmak istediğimi söyledim farklı zamanlarda.3 ünde de o vazgeçirdi binlerce kez toplamaya çalışarak,ayrılma kelimesine bile tahammülü olmadığını söyledi ama ben resmen direndim.Hep dediği gibi biz mutluyduk ve ben neden böyle yapıyordum.Neyse sonra o erasmusa gitti maymun gözünü açtı.Ayrı şehirlere düştük ve artık o eski o değildi.Birbirimizi görmemiz mümkün olmadığından ve kendini gözümde hiç gibi hissettiğinden ben yokmuşum gibi davrandı.Benim kalbim paramparça oldu biriyle çıkınca falan onu bile anlamadı.Sonra ben her özlediğinde barışmak için döndüğünde ders almamış biri olarak bin tane nedenle yine oldurtmadım.Ve bir an geldi o andan sonra işler o kadar laçkalaştı ki ben istesemde olmazdı.Neyse ben bu tüm ikilemler ayrılık sendromları evleniyoruz mu sendromları yaşarken o hırslı ben gittim sınıf tekrarı yaşadım.Bitmedi şuan yazması çok zor geliyor ama beyin kanseri oldum.yetmedi o adamı ben çok seviyorum ve kimse yerini dolduramaz ama o adam eski adam değil istesem bile erasmustan öncesi gibi bir hayatımız olmucak.Yarın bugün gidicek evlenicek ve ben buna sadece seyirci kalıcam.O ilk başladığımız seneye dönmeyi deliler gibi isterdim.Resmi olarak ayrıldık 2 sene geçti her şarkıda gözlerim dolu dolu oluyor,o da bende düzgün bir ilişki istiyoruz hayatımızda tek fark o bunu yapabilir ama ben yapamıyorum.Beyin olayını hallettik temiz çıktı Allah'tan,okulda seneye bitiyor.Ama ben ellerimle yok ettiğim o adamı çok özlüyorum.Elinizde ki en ufak şeyin bile kıymetini bilin.Ekranı kesintisiz olarak görebiliyor musunuz şükredin.Ailenize şükredin.Sevdiğiniz insanı koşulsuz sevin.
